-Για ποιά νύχτα να μιλήσω.. ήταν λίγες. Δεν θυμάμαι αν ήταν καν διψήφιος αριθμός.. ήταν; Κι αυτή ήταν εκεί.. πάντα εκεί.. κάθε βράδυ απο αυτά τα μετρημένα στα δάκτυλα βράδια. Εκείνα μόνο τα βράδια με είχαν εγκαταλείψει οι φόβοι μου...
-Τι λες; Εσύ τους είχες εγκαταλείψει.. οι φόβοι σου τρέφονται απο σένα.. μη λες χαζομάρες.. εσυ τους εγκατέλειψες.
-Έχει σημασία; Άφησε με να τελειώσω.
-Μα φυσικά και έχει σημασία. Συνέχισε...
-Εκείνα μόνο τα βράδια λοιπόν με είχαν εγκαταλείψει οι φόβοι μου. Μονάχα όταν μου κρατούσε το χέρι. Μονάχα όταν ένιωθα την ανάσα της στα χείλη μου.. ένιωθα ασφάλεια. Δεν ξέρω αν θα έχω ξανά την ευκαιρία να το ζήσω αυτό.. γι'αυτό πιέζομαι να το θυμάται. Το υπόσχομαι.
-Σοβαρέψου σε παρακαλώ.
-Τι θέλεις πάλι;
-Θέλω να σοβαρευτείς. Δεν γίνεται να πιέζεσαι για να ζείς απο μια ανάμνηση που λειτουργεί ως φόρος τιμής μερικών στιγμών ευτυχίας. Πονάς. Το ξέρεις πως πονάς, μα θέλεις να σε πείσεις για το αντίθετο. Είναι σωστό να πονάς; Σκέψου. Εσένα σε αγαπάς;
-Δεν είναι φόρος τιμής.. και η ευτυχία δεν είναι στιγμές.. είναι; Μη μιλάς σαν εκείνη σε παρακαλώ. Εμένα.. ναι.. με αγαπάω.. ναι.. αλλά λιγότερο μέρα με τη μέρα.
-Κακώς. Ως πότε θα ζείς έτσι;
-Πως έτσι; Γιατί σε ενοχλούν όλα; Άφησε με να το ζήσω σε παρακαλώ.. άφησε με.
-Μα δεν το βλέπεις; Δεν ζείς εσυ απο αυτό. Αυτό ζει απο σένα. Σοβαρέψου σε παρακαλώ. Να σε αγαπήσεις ξανα.
-Τι σε νοιάζει τι θα κάνω με μένα; Άφησε με να το ζήσω λίγο ακόμα...
-Με νοιάζει.. ζω και εγώ εδω μέσα.. θυμάσαι; Θυμάσαι κάτι άλλο εκτός απο αυτά που σε πονάνε; Απάντησε μου, μη γυρίζεις αλλού το βλέμμα μακρια απο τον καθρέπτη.
-Θυμάμαι. Θυμάμαι πολλά και μου λείπουν πράγματα.
-Όπως;
-Όπως το χαμόγελο της. Πιο πολύ μου λείπει το δικό μου μερικές στιγμές, μα το δικό της το θέλω περισσότερο. Το κοιτάω που και που ξέρεις...
-Ποιό;
-Το χαμόγελο της.. δεν με παρακολουθείς.
-Προσπαθώ.. μα δεν τα πήγαινα ποτέ καλά με το συναίσθημα. Συγνώμη.
-Δεν πειράζει. Το κοιτάζω λοιπόν που και που.. ακομά και σήμερα.. έχω μια φωτογραφία με το χαμόγελο της ξέρεις. Αλλά δεν έχω το πιο σημαντικό...
-Το οποίο είναι....;
-Μια ταινία με το χαμόγελο της.. δεν θυμάμαι πως είναι.. δεν γελούσε συχνά.. δεν γελάει συχνά.. δεν είναι εδώ συχνά...
-Επιτέλους το κατάλαβες...
-Μη γίνεσαι κακός.
-Ρεαλιστής γίνομαι.
-Αυτό.
-Είμαι.
-Εγώ δεν θέλω να είμαι. Όχι τώρα. Θέλω να μείνω εδώ ώς το τέλος.. σε αυτή την κατάσταση. Μπορώ;
-Και εγώ τι θα κάνω;
-Φύγε.
-Δεν μπορώ.
-Γιατί;
-Γιατί είναι δουλειά μου να σε τραβήξω πάνω.
-Δεν μπορείς.
-Γιατί;
-Για το πιο λογικό φυσικά.. αν δεν θέλω να με βοηθήσω εσυ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.
-Το ξέρω.
- Ε άφησε με λοιπόν.
-Και αν το κάνω.. εσυ τι θα κάνεις; Τι θα απογίνω εγώ; Που θα πάω;
-Εγώ θα βρώ κάτι να κάνω. Θα μείνω εδώ. Είναι όμορφα εδω. Είναι το χαμόγελο της εδώ. Και η ανάσα της. Εκείνη δεν είναι.. αλλά έχω τις λεπτομέρειες της. Και εσύ..εσυ.. εκεί να πας.. εμένα δεν με θέλει.. πάντα εσένα ήθελε.. εκεί να πας. Σε αυτήν.
-Πάντα την ήθελα.. αλήθεια να πάω;
-Πήγαινε. Κάν'το γρήγορα όμως σε παρακαλω. Δεν θέλω να αντιληφθώ που θα φεύγεις.. και μη της πείς πως με συνάντησες.
-Και άν ρωτήσει;
-Πες της πως είμαι εκεί που ήταν αυτή κάποτε...
-Θα καταλάβει;
-Πάντα καταλαβαίνει.. να μου την προσέχεις.
-Ξέρεις πως ο καθένας προσέχει μόνος του τον εαυτό του. Έχεις χάσει κάθε λογική πλέον...
-Πρόσεχε την.. μη μου πάθει τίποτα.. σε παρακαλώ.
-Θα το κάνω. Θα το κάνω μόνο για σένα. Ως φόρο τιμής της ευτυχίας που έζησες.
-Εσυ δεν ήσουν που πίστευες πως η ευτυχία είναι στιγμές και πως δεν μπορούμε να ζούμε με φόρους τιμής;
-Εγώ είμαι ακόμα. Και τα ίδια πιστεύω. Εσυ είσαι πάντα διαφορετικός. Θα έχε όσα θές.. μα όχι εσένα. Είναι ένα είδος συμφωνίας αυτό.. δέχεσαι;
-Φυσικά.
-Εντάξει.
-Θα μπορώ να έρχομαι να την βλέπω;
-Όχι.
-Ποτέ;
-Ποτέ ξανα.
-Εντάξει.
-Δέχεσαι;
-Φυσικά.
-Φεύγω.
-Θα μου την προσέχεις;
-Φεύγω.
-Να μου την προσέχεις.
-Ποτέ ξανα.
-Δέχομαι.
Τρίτη 8 Φεβρουαρίου 2011
Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2011
Γιατι στο τέλος.. δεν μένει τίποτα....
Στο τέλος.. δεν θα μείνει τίποτα....
Στο τέλος.. δεν θα μείνω εδώ για τίποτα....
Στο τέλος.. δεν θα μείνει το εδώ.. ούτε το τίποτα.....
Στο τέλος.. δεν θα μείνω εδώ για τίποτα....
Στο τέλος.. δεν θα μείνει το εδώ.. ούτε το τίποτα.....
Κυριακή 23 Ιανουαρίου 2011
Λίγο ακόμα....
Ο έρωτας μουγκρίζει..
και το τραγούδι της ζωής τρυπώνει σε μια αθωότητα που φοβάται να ζήσει το τέλος..
και κρύβεται στο ψέμα..
και χάνει ταυτότητα και δρόμο..
μα θυμάται κάθε φορά που πεθαίνει και ερωτεύεται για να ζήσει λίγο ακόμα....
και το τραγούδι της ζωής τρυπώνει σε μια αθωότητα που φοβάται να ζήσει το τέλος..
και κρύβεται στο ψέμα..
και χάνει ταυτότητα και δρόμο..
μα θυμάται κάθε φορά που πεθαίνει και ερωτεύεται για να ζήσει λίγο ακόμα....
Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 2011
"απο τότε.. περάσανε χρόνια.."....
..."...χορεύοντας.. μου ‘δειξες μέσα σε πέντε λεπτά...
τι θα πει πουθενά.. και πώς χάνεται ο χρόνος...
ότι αν το πιστέψεις στ’ αλήθεια.. η αγάπη μπορεί...
ότι αν αφεθείς.. σ’ οδηγάει ο δρόμος..."....
τι θα πει πουθενά.. και πώς χάνεται ο χρόνος...
ότι αν το πιστέψεις στ’ αλήθεια.. η αγάπη μπορεί...
ότι αν αφεθείς.. σ’ οδηγάει ο δρόμος..."....
Παύλος Παυλίδης, "Λευκή Καταιγίδα"
Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2011
Η ζωή είναι παράξενη....
Καθένας απο εμάς κρύβει μια προσωπική τραγωδία μέσα του...
ένα μικρό μυστικό...
μια πικρή αλήθεια που προσπαθεί να ξεχάσει...
η ζωή είναι στιγμές μου είχες πει...
όνειρα που θέλεις να ξεχάσεις...
όνειρα που θέλεις να πραγματοποιήσεις...
γιατί έρχεται κάποτε η στιγμή που το παρελθόν σου είναι μεγαλύτερο απο το μέλλον σου...
η ζωή είναι ακριβώς όπως μου είχες πεί...
αυτή είναι η ζωή...
κομμάτια...
φώς και σκοτάδι...
παρελθόν και μέλλον...
μαύρο και λευκό...
η ζωή είναι παράξενη...
όμορφη μα και τόσο παραξενη...
εσύ μου το έμαθες αυτό.......
ένα μικρό μυστικό...
μια πικρή αλήθεια που προσπαθεί να ξεχάσει...
η ζωή είναι στιγμές μου είχες πει...
όνειρα που θέλεις να ξεχάσεις...
όνειρα που θέλεις να πραγματοποιήσεις...
γιατί έρχεται κάποτε η στιγμή που το παρελθόν σου είναι μεγαλύτερο απο το μέλλον σου...
η ζωή είναι ακριβώς όπως μου είχες πεί...
αυτή είναι η ζωή...
κομμάτια...
φώς και σκοτάδι...
παρελθόν και μέλλον...
μαύρο και λευκό...
η ζωή είναι παράξενη...
όμορφη μα και τόσο παραξενη...
εσύ μου το έμαθες αυτό.......
Τρίτη 4 Ιανουαρίου 2011
Όλα ανακατεμένα.....
Μαλακία.
Εσύ εκεί και ο νους σου αλλού...
Τα μάτια στραμμένα στο κενό και το μυαλό να χάνεται, να μπλέκεται σε άλλους χρόνους και τόπους, σε αναμνήσεις μακρινές...
Μαλακία.
"Να αγαπάς".. "να νοιάζεσαι".. "να ξεχνάς".. "να θυμάσαι".." να πονάς".. "να κλαις".. "να γελάς"...
μια ανάσα, πάρε μια ανάσα...
Μπερδεμένες σκέψεις κι αισθήματα.
Γιατί και πώς. Πρέπει και θέλω. Όλα ανακατεμένα με λίγη δόση παραισθήσεων.
Ο άνεμος ψιθυρίζει;
Η θάλασσα τραγουδάει;
Η βροχή μιλάει;
Η ψυχή κραυγάζει;
Την ακούς;
Δυο άδειες καρέκλες σε μια παραλία.. φωνάζουν εκείνους που έφυγαν.. τις ακούς;
Εσύ εκεί και ο νους σου αλλού...
Τα μάτια στραμμένα στο κενό και το μυαλό να χάνεται, να μπλέκεται σε άλλους χρόνους και τόπους, σε αναμνήσεις μακρινές...
Μαλακία.
"Να αγαπάς".. "να νοιάζεσαι".. "να ξεχνάς".. "να θυμάσαι".." να πονάς".. "να κλαις".. "να γελάς"...
μια ανάσα, πάρε μια ανάσα...
Μπερδεμένες σκέψεις κι αισθήματα.
Γιατί και πώς. Πρέπει και θέλω. Όλα ανακατεμένα με λίγη δόση παραισθήσεων.
Ο άνεμος ψιθυρίζει;
Η θάλασσα τραγουδάει;
Η βροχή μιλάει;
Η ψυχή κραυγάζει;
Την ακούς;
Δυο άδειες καρέκλες σε μια παραλία.. φωνάζουν εκείνους που έφυγαν.. τις ακούς;
Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2011
Ό,τι θες...στ΄ ορκίζομαι....
Θέλω να μου χαρίσεις κάτι....
- Ό,τι θες.
- Ό,τι θέλω; Τ' ορκίζεσαι;
- Στ' ορκίζομαι.
- Είναι δύσκολο.
- Δεν πειράζει.
- Είναι ακριβό.
- Δεν με νοιάζει.
- Είναι σπάνιο.
- Τόσο το καλύτερο.
- Είναι επικίνδυνο.
- Δεν φοβάμαι.
- Μπορεί να καείς άμα το πιάσεις.
- Θα γίνω νερό να σβήσω την φωτιά.
- Μπορεί να σου γλιστρήσει απ' τα χέρια και να φύγει.
- Θα το ξαναπιάσω.
- Μπορεί να πάει πολύ μακριά.
- Θα το κυνηγήσω.
- Μπορεί να χαθεί στον ουρανό.
- Θα γίνω πουλί να το ψάξω.
- Μπορεί να βυθιστεί στη θάλασσα.
- Θα γίνω αγκίστρι να το πιάσω.
- Μπορεί να πνιγεί στο σκοτάδι.
- Θα περιμένω τα χαράματα.
- Μα μπορεί να διαλυθεί ως τότε.
- Θα φέρω τ' άστρα να φωτίσουν πιο νωρίς.
- Είναι τόσο μικρό, δεν θα μπορέσεις να το πιάσεις.
- Θα ζητήσω σ' ένα μυρμήγκι να με βοηθήσει.
- Κι αν είναι μεγάλο σαν σπίτι;
- Θα φέρω γερανό.
- Κι αν είναι μεγάλο σαν βουνό;
- Θα φέρω ένα γερανό πιο μεγάλο από βουνό.
- Υπάρχει;
- Θα τον φτιάξω.
- Που ξέρεις να φτιάχνεις γερανούς;
- Δεν ξέρω.
- Τότε;
- Τότε θα μάθω.
- Από που;
- Από τα βιβλία.
- Κι αν δεν το λένε τα βιβλία;
- Θα βρω τον γέροντα που φτιάχνει γερανούς.
- Κι αν έχει πεθάνει;
- Θα βρω τον άλλον γέροντα.
- Ποιον άλλον γέροντα;
- Εκείνον που ξέρει όλα τα βότανα.
- Όλα τα βότανα;
- Όλα τα χόρτα και τα μικρά άνθη του αγρού. Ξέρει τι μάγια κρύβουν.
- Και πως θα φέρει εκείνος το βουνό;
- Όχι εκείνος, εγώ. Θα μου δώσει βότανα να πιω, να γίνω τόσο δυνατός, που θα μπορέσω να το σηκώσω το βουνό.
- Εμένα θα μπορείς να με πάρεις αγκαλιά;
- Πάντα.
- Τώρα.
- Τώρα. Έλα, τι θέλεις;
- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.
- Ό,τι θέλεις.
- Ό,τι, ό,τι θέλω, τ' ορκίζεσαι;
- Στ' ορκίζομαι.
- Θέλω ... θέλω κάτι που δεν υπάρχει πουθενά.
- Να το φτιάξουμε.
- Με τι;
- Με τι θέλεις;
- Δεν ξέρω.
- Να το φτιάξουμε με ξύλο καρυδιάς και χρυσά καρφιά.
- Όχι, όχι δεν είναι έτσι.
- Να το φτιάξουμε με πούπουλα και ψίχουλα, με σταγόνες και γαργαλήματα και να του βάλουμε ένα κλειδί να το κουρδίζεις.
- Όχι, όχι, δεν θέλω κλειδί.
- Γιατί;
- Μπορεί να το χάσω.
- Θα στο κρεμάσω στον λαιμό.
- Μπορεί να χαθώ κι εγώ.
- Θα έρθω να σε βρω.
- Κι αν δεν μπορείς να με βρεις;
- Θα μπορέσω.
- Κι αν είναι σκοτάδι;
- Θ' ανάψω κερί.
- Κι αν λιώσει το κερί;
- Ως τότε θα σ' έχω βρει.
- Κι αν όχι;
- Θα ψάχνω ώσπου να σε βρω.
- Πόσο θα ψάχνεις;
- ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!
- Τι θα πει για πάντα;
- Ότι Σ' ΑΓΑΠΩ!
- Κι εγώ τι θα κάνω ώσπου να με βρεις;
- Μπορείς να κοιμηθείς.
- Που;
- Κάτω από μια μυρσινιά.
- Που έχει μυρσινιές;
- Παντού.
- Έχει και λιοντάρια παντού;
- Όχι.
- Που έχει λιοντάρια;
- Στην ζούγκλα.
- Είναι κοντά η ζούγκλα;
- Πολύ μακριά. Στην άλλη άκρη του κόσμου...
- Δεν μπορούν να έρθουν εδώ ποτέ;
- Ποτέ.
- Τ' ορκίζεσαι;
- Στ' ορκίζομαι.
- Ξέχασα τι θα πει για πάντα.
- Θα πει ότι σ' αγαπώ.
- Πόσο;
- Ως τον ουρανό.
- Ναι, ναι. Να κοιμηθώ τώρα;
- Ναι.
- Θα με πάρεις αγκαλιά;
- Ναι.
- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.
- Ό,τι θέλεις.
- Ό,τι, ό,τι θέλω, τ' ορκίζεσαι;
- Ναι.
- Ό,τι θες.
- Ό,τι θέλω; Τ' ορκίζεσαι;
- Στ' ορκίζομαι.
- Είναι δύσκολο.
- Δεν πειράζει.
- Είναι ακριβό.
- Δεν με νοιάζει.
- Είναι σπάνιο.
- Τόσο το καλύτερο.
- Είναι επικίνδυνο.
- Δεν φοβάμαι.
- Μπορεί να καείς άμα το πιάσεις.
- Θα γίνω νερό να σβήσω την φωτιά.
- Μπορεί να σου γλιστρήσει απ' τα χέρια και να φύγει.
- Θα το ξαναπιάσω.
- Μπορεί να πάει πολύ μακριά.
- Θα το κυνηγήσω.
- Μπορεί να χαθεί στον ουρανό.
- Θα γίνω πουλί να το ψάξω.
- Μπορεί να βυθιστεί στη θάλασσα.
- Θα γίνω αγκίστρι να το πιάσω.
- Μπορεί να πνιγεί στο σκοτάδι.
- Θα περιμένω τα χαράματα.
- Μα μπορεί να διαλυθεί ως τότε.
- Θα φέρω τ' άστρα να φωτίσουν πιο νωρίς.
- Είναι τόσο μικρό, δεν θα μπορέσεις να το πιάσεις.
- Θα ζητήσω σ' ένα μυρμήγκι να με βοηθήσει.
- Κι αν είναι μεγάλο σαν σπίτι;
- Θα φέρω γερανό.
- Κι αν είναι μεγάλο σαν βουνό;
- Θα φέρω ένα γερανό πιο μεγάλο από βουνό.
- Υπάρχει;
- Θα τον φτιάξω.
- Που ξέρεις να φτιάχνεις γερανούς;
- Δεν ξέρω.
- Τότε;
- Τότε θα μάθω.
- Από που;
- Από τα βιβλία.
- Κι αν δεν το λένε τα βιβλία;
- Θα βρω τον γέροντα που φτιάχνει γερανούς.
- Κι αν έχει πεθάνει;
- Θα βρω τον άλλον γέροντα.
- Ποιον άλλον γέροντα;
- Εκείνον που ξέρει όλα τα βότανα.
- Όλα τα βότανα;
- Όλα τα χόρτα και τα μικρά άνθη του αγρού. Ξέρει τι μάγια κρύβουν.
- Και πως θα φέρει εκείνος το βουνό;
- Όχι εκείνος, εγώ. Θα μου δώσει βότανα να πιω, να γίνω τόσο δυνατός, που θα μπορέσω να το σηκώσω το βουνό.
- Εμένα θα μπορείς να με πάρεις αγκαλιά;
- Πάντα.
- Τώρα.
- Τώρα. Έλα, τι θέλεις;
- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.
- Ό,τι θέλεις.
- Ό,τι, ό,τι θέλω, τ' ορκίζεσαι;
- Στ' ορκίζομαι.
- Θέλω ... θέλω κάτι που δεν υπάρχει πουθενά.
- Να το φτιάξουμε.
- Με τι;
- Με τι θέλεις;
- Δεν ξέρω.
- Να το φτιάξουμε με ξύλο καρυδιάς και χρυσά καρφιά.
- Όχι, όχι δεν είναι έτσι.
- Να το φτιάξουμε με πούπουλα και ψίχουλα, με σταγόνες και γαργαλήματα και να του βάλουμε ένα κλειδί να το κουρδίζεις.
- Όχι, όχι, δεν θέλω κλειδί.
- Γιατί;
- Μπορεί να το χάσω.
- Θα στο κρεμάσω στον λαιμό.
- Μπορεί να χαθώ κι εγώ.
- Θα έρθω να σε βρω.
- Κι αν δεν μπορείς να με βρεις;
- Θα μπορέσω.
- Κι αν είναι σκοτάδι;
- Θ' ανάψω κερί.
- Κι αν λιώσει το κερί;
- Ως τότε θα σ' έχω βρει.
- Κι αν όχι;
- Θα ψάχνω ώσπου να σε βρω.
- Πόσο θα ψάχνεις;
- ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!
- Τι θα πει για πάντα;
- Ότι Σ' ΑΓΑΠΩ!
- Κι εγώ τι θα κάνω ώσπου να με βρεις;
- Μπορείς να κοιμηθείς.
- Που;
- Κάτω από μια μυρσινιά.
- Που έχει μυρσινιές;
- Παντού.
- Έχει και λιοντάρια παντού;
- Όχι.
- Που έχει λιοντάρια;
- Στην ζούγκλα.
- Είναι κοντά η ζούγκλα;
- Πολύ μακριά. Στην άλλη άκρη του κόσμου...
- Δεν μπορούν να έρθουν εδώ ποτέ;
- Ποτέ.
- Τ' ορκίζεσαι;
- Στ' ορκίζομαι.
- Ξέχασα τι θα πει για πάντα.
- Θα πει ότι σ' αγαπώ.
- Πόσο;
- Ως τον ουρανό.
- Ναι, ναι. Να κοιμηθώ τώρα;
- Ναι.
- Θα με πάρεις αγκαλιά;
- Ναι.
- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.
- Ό,τι θέλεις.
- Ό,τι, ό,τι θέλω, τ' ορκίζεσαι;
- Ναι.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)